Liegend leren?

In Amerika is beroering ontstaan over een geschiedeniscursus, waarbij studenten een aantal web2.0 publicaties moesten schrijven over een fake-onderwerp, een historische hoax. Over het onderwerp: de laatste amerikaanse piraat (genaamd Edward Owens) werden een blog, een aantal Youtube filmpjes, en een Wikipedia-item gemaakt. De verschillende onderdelen waren zo goed gemaakt dat menig serieuze historicus erin trapte.

Leerdoel van deze cursus was onder meer dat studenten met een meer kritische blik naar (historische) informatie leren kijken. Dat is een belangrijk leerdoel, want nog altijd blijkt dat er weinig kritisch omgegaan wordt met informatie die o.a. via Google wordt verkregen (zie ook mijn vorige post). Toch is het de vraag of met deze werkwijze het beoogde doel is bereikt. De studenten hebben zich zeker geamuseerd bij het verzinnen van de informatie over de piraat. Ze hebben ook geleerd om te publiceren op web2.0. Maar zijn ze nu ook kritischer geworden in hun omgang met informatie? Hebben ze geleerd hoe ze het kaf van het koren kunnen scheiden? Waar ze op moeten letten bij het beoordelen van bronnen? Ik denk dat je beter studenten kunt confronteren met een aantal informatiebronnen, waaronder nepsites  en ze dan moet vragen om te beoordelen welke sites serieus te nemen informatie verschaffen. Maar leuk was het wel, met die neppiraat die zomaar geloofd werd. 

Voor wie een hele serie nepsites wil bekijken: bezoek het museum van de hoaxes! Niet alleen sites, maar allerhande berichten die het niet zo nauw nemen met de waarheid; uitermate amusant.

 

Be Sociable, Share!

Leave a Reply